Giraffe (Giraffa camelopardalis)

De giraffe is een echt savanne-dier en het hoogste landzoogdier op aarde. Zijn lange hals maakt het hem mogelijk om zijn voedsel te vinden op hoogtes die andere dieren niet bereiken. De tekening op het vel van een giraffe is bij elk dier anders. In een kudde vormt dat zo’n chaotisch patroon, dat potentiele vijanden verward raken. Bovendien helpen het uitstekende gezichtsvermogen en hun hoogte de giraffe om roofdieren op tijd te herkennen.

  • Orde: Evenhoevigen
  • Familie: Giraffen
  • Geslacht & soort: Giraffa camelopardalis
  • Categorie: Zoogdieren

giraffe

Waar leeft een Giraffe?

De giraffe leeft in het wild voornamelijk in Afrika ten zuiden van de Sahara in struik en boom savannes vooral waar schermacacia’s groeien. Hoewel giraffen van nature sociale dieren zijn, vormen ze geen vaste kuddes, maar sluiten zich aaneen tot groepen waarvan de samenstelling per dag verandert. Hengsten hebben binnen een bepaald gebied een rangorde die ze al tijdens hun jeugd uitvochten. Een vreemde hengst die het bedien binnendringt, wordt door de leider van dat moment uitgedaagd. Ze slaan met hun koppen en nekken tegen elkaar tot één van beide zich onderwerpt.

Leefwijze

  • Gedrag: losse groepen.
  • Levensverwachting: 25 jaar.
  • Geluid: snuiven, oude dieren en jonge loeien.
  • Voedsel: bladeren en loten, struiken, graag acacia’s, grassen, vruchten en kruiden

Wat eet een Giraffe?

Een giraffe is een dier van de grasvlaktes en voedt zich met bladeren en scheuten van bomen en struiken. Hij kan zich moeiteloos aanpassen aan het voedselaanbod dat hij vindt. Bomen zoals acacia’s hebben te veel doornen om zo gegeten te worden. Daarom bijten giraffen steeds de stukjes tussen de doorns af. Met hun lippen en tong trekken ze het stuk hun bek in, en omhullen dan alles met een laag kleverig speeksel zodat de scherpe kost zonder problemen kunnen doorslikken. Van bomen en struiken met minder doorns rissen ze de bladeren van de kleinere takken af door deze tussen hun tanden door te trekken. Mannetjes en vrouwtjes eten op verschillende niveaus van de boom: Vrouwtjes buigen hun kop omlaag om te eten, terwijl de mannetjes met hun nek zo hoog mogelijk reiken om daar hun voedsel te bemachtigen.

Voortplanting

Als voor het eerst een giraffemerrie bronstig wordt, zijn alle volwassen hengsten geïnteresseerd. Maar ze wordt veroverd door het dominerende mannetje die de andere afschrikt met dreiggeluiden. Een gevecht is dan meestal niet nodig. Om haar (enige) jong ter wereld te brengen, gaat een merrie vijftien maanden na de paring naar een traditionele plaats die andere vrouwtjes voor haar ook al gebruiken hebben. Het gebruik van een ‘kraamkamer’ Heeft als voordeel dat het veulen niet alleen is. Als de moeder rond het middaguur weggaat om te gaan eten, blijft het jong achter in een groep giraffen van ongeveer dezelfde leeftijd. Desondanks sterft de helft van de jonge giraffen in de eerste zes levensmaanden door hyena’s, luipaarden en wilde honden.

Giraffe jong

Als het jong ouder wordt, begint het samen met zijn moeder rond te lopen. Op dat moment is de leeuw zijn hoofdvijand, maar een giraffemerrie kan een leeuw met een welgemikte trap van de voorpoten doden. Als het jong de leeftijd van één jaar gehaald heeft, daalt de sterftekans tot minder dan 10% per jaar. Hoewel de moeder vaak al vijf maanden na de geboorte weer paart, wordt het jong meestal pas 15 maanden na de geboorte gespeend.

  • Geslachtsrijp: vrouwtje met 4-5 jaar, mannetje met 3,5 jaar.
  • Paartijd: geen vaste tijd
  • Draagtijd: 453 tot 464 dagen.
  • Aantal jongen: 1

Speciale kenmerken van de giraffe

Bij het drinken moet een giraffe met de voorpoten wijd uit elkaar gaan staan om met zijn kop bij het water te kunnen komen. Deze houding zou een hersenbloeding en bewusteloosheid kunnen veroorzaken door de plotselinge stijging van de bloeddruk in de kop. Om dit te vermijden, bezitten giraffen zeer elastische bloedvaten en speciale kleppen die het bloed in de lange nek naar boven stuwen en tegelijkertijd overdruk bij het buigen voorkomen.

  • De bult op de kop van een giraffe verandert van kraakbeen in hoorn
  • Niet één giraffe heeft dezelfde aftekening

De giraffe en de mens

In sommige Afrikaanse stammen bestaat een traditie om giraffen voor voedsel te jagen. De Bosjesmannen in Botswana jagen te voet. Ze besluipen de giraffen van achteren, en snijden dan de pezen aan de achterpoten door voordat ze hen met speren doden. Verder noordwaarts bejagen andere stammen de giraffen te paard. Men heeft ooit voorgesteld om giraffen op farms in Afrika te gaan houden, aangezien ze helpen om de vegetatie in stand te houden waar andere dieren niet bij kunnen komen. Een minder leuk idee is het gebruik van hun staarthaar voor armbanden die aan toeristen verkocht worden.

Belangrijke kenmerken

Afmetingen:

  • Grootte: Schedelhoogte (met horentjes): mannetje 4,7 – 5,3 m, vrouwtje 3,9 – 4,5 m.
  • Gewicht: mannetje tot 800 kg, vrouwtje 550 kg tot 700 kg

Wist je dit?

  • Een giraffe heeft niet méér halswervels – namelijk zeven – dan de meeste andere zoogdieren, maar hun wervels zijn wel langer.
  • Een giraffe is één van de weinige dieren met ‘hoorns’ geboren wordt. De bobbel op de kop van een giraffejong is bij de geboorte bijna vlak, maar groeit in de eerste levensweken uit tot hoorns.
  • Giraffemerries brengen meer dan de helft van een dag door met eten, hengsten daarentegen veel minder. Beiden seksen eten ’s nachts in het maanlicht.
  • Een volwassen giraffe eet per dag ongeveer 60 kg bladeren en loten, ongeveer een dertigste van zijn lichaamsgewicht!